tekst Cherubijnen

preek C.J. van Leeuwen-Assink

Preek van Doddy van Leeuwen op zondag 18 september 2005. Thema: Christus bekend maken. Bijbellezing: Filippenzen 1:1-26

Gemeente van Jezus Christus.

Stel je eens voor dat Paulus vandaag bij ons in de kerk zat en hij bleef ook nog koffie drinken. Zouden we hem aanschieten en eens een hartig woordje met hem wisselen. Of zouden we hem links laten liggen en met een boog om hem heen lopen.

We weten natuurlijk wel hoe we met lastpakken omgaan in onze kerk en ieder zou het op zijn eigen manier doen. De een eens hartig de waarheid zeggen en de ander de boel maar wat dood zwijgen om de lieve vrede wil. Of gewoon niet mee komen als Paulus er is. Want zo doen we het immers als gemeente; je komt gewoon niet meer als er lastige mensen zijn.

Zo stel ik me voor zouden we ook met Paulus omgaan. De vrouwen zouden hem op zijn vrouw onvriendelijkheid aan spreken, de anderen op zijn dogmatische scherpslijperij…..

En dan op eens krijgen we vanmorgen zo'n brief. Zo warm en hartelijk en van zo'n mildheid die we van Paulus niet kennen.Hij begint al door zich voor te stellen als knecht van Jezus. Het lijkt wel alsof hij zich niet zo hoeft waar te maken tegen over deze gemeente. Hij noemt zich in de groet niet met nadruk apostel, zoals in andere brieven.
Hij en Timoteus zijn knechten van Jezus. Als je een beetje diepte psychologisch zou denken, dan behoeft de kleine Paulus (want dat betekent zijn naam immers ) zich niet zo groot te houden. In deze gemeente kon hij zichzelf zijn. Dat blijkt uit alles.
Hij kan zelfs in de gevangenis blij worden als hij aan ze denkt. Dat vereist ook wel een speciale houding; de gevangenis is nu niet direct de plaats om blij te worden eerder depressief.
Maar het lijkt wel alsof Paulus zich traint: Wat kan ik bedenken waardoor ik niet depressief wordt.
Denken aan de gemeente in Filippi en aan zijn opdracht aan zijn werk daar blijft Paulus optimist bij. Dan ben je wel met recht een gezondene, een apostel.
Je ziet Paulus voor je . In zijn stille tijd doet hij voorbede, het hele rijtje langs en met blijdschap en vreugde doet hij voorbede voor deze gemeente waar hij zich zo thuis voelt. Tegelijk geeft hij ons daar een lesje in bidden.
Voorbeden doen in blijdschap. Het lijkt bij ons juist vaak het somberste gedeelte van de dienst.
Alle verdriet en al dat besef dat onze handen te kort zijn leggen we bij de Eeuwige.
Luister Heer ontferm u over ons.
Maar Paulus doet het in deze brief anders. Hij dankt. daar mogen we wel eens een voorbeeld aan nemen.
Ja zo zegt Paulus het

3 Ik dank mijn God te allen tijde, als ik jullie gedenk
4 in elk van mijn voorbeden voor jullie allen, doe ik mijn voorbede met blijdschap
5 vanwege jullie deelname in het evangelie van de eerste dag af tot nu toe;

Daar gaat het Paulus om. Ze hebben een aandeel in zijn leven en in zijn opdracht om de boodschap van Jezus verder te brengen. Dat is geen mensen werk zegt Paulus: het geeft je een nieuwe manier van naar de gemeente te kijken.
Niet mopperen op de vergrijzing en stil staan bij de onderlinge ruzies de spanningen van Hervormd en gereformeerd.Maar dankbaar zijn voor deze gemeente. Dat ze er is, is geen mensen werk, ook al werken mensen er hard aan.

6 ik ben ervan overtuigd, dat Hij die een goed werk in jullie begonnen is het zal voleinden tot op de dag van Christus Jezus.
7 zo is het voor mijn niet meer dan terecht zo over jullie allen te denken, omdat ik je in mijn hart draag.
Zowel in mijn gevangenschap als in de verdediging en bevestiging van het evangelie waren jullie allen tezamen met mij deelgenoten van de genade.
8 God is mijn getuige hoezeer ik naar jullie allen verlang met de bewogenheid van Christus Jezus.

Paulus praat veel over Jezus in deze brief en geeft hem ook een titel, Messias gezalfde. Christus.
Het is opvallend dat Paulus, die Jezus niet heeft gekend toch zijn woorden en gedachten op Jezus manier wil doorgeven. Hij moet een goede bron gehad hebben die hem over Jezus heeft verteld. Want Paulus oordeelt zo mild over anderen als we niet van het gewend zijn:

14. En het merendeel van de broeders in de Heer heeft door mijn gevangenschap vertrouwen gekregen om met des te meer moed onbevreesd het woord te spreken.
15 Sommigen weliswaar met nijd en twist, maar anderen verkondigen de Christus met welbehagen.
16 Die doen dat uit liefde, omdat ze weten, dat de verdediging van het evangelie mijn bestemming is;
17 die anderen maken de Christus bekend uit rivaliteit, met onzuivere bedoelingen om de verdrukking van mijn gevangen schap te bevorderen.

Wat moet je je daarbij voorstellen?
Mensen die je gevangenschap nog zwaarder maken doordat ze Christus bekent maken? Je zou dat in onze tijd kunnen zeggen mensen kunnen nog zo afgeven op de onze manier van kerk zijn dat je er wel eens verdrietig van wordt.
Je kunt niet willen dat er politiek op de kansel komt.
Je kunt niet willen dat we te strakke orde van dienst hebben maar Paulus zou zeggen:
Wat zou het… ze hebben het tenminste over Jezus. Mij gaat zo'n milde open houding niet zo gemakkelijk af.
Juist over zaken van het geloof maak je je vaak kwaad want het raakt je ten diepste.
Over de nieuwe vertaling zou ik best eens een pittige discussie willen hebben. Dat kan toch allemaal niet met het woord van de Schrift?
Je moet het maar kunnen opbrengen om te zeggen - ook als mensen je zwart maken - dat doet er niet toe als Christus maar bekend gemaakt wordt.

18 Wat zou het?! Eén ding is zeker: in elk geval, hetzij met een voorwendsel, hetzij in waarheid:
Christus wordt bekend gemaakt en daarover verblijd ik mij!

Je moet maar kunnen blij zijn in de gevangenschap. Het is duidelijk dat het geen goedkope blijheid is. Vanuit zo'n beroerde situatie kun je niet hiep hoera en ha, ha wat leuk roepen. Het is een ander soort blijdschap, maar wel blijdschap en vreugde. Wat zou het. Een ding is zeker Christus wordt bekend gemaakt.

Christus bekend maken. Hoe doe je dat vroegen we ons met de voorbereidingsgroep af.
Nee niet met een zeepkistje in het park verhalen over Jezus vertellen.
Niet mensen op straat aanhouden en vragen heb u Jezus al ontmoet in uw leven.
Zelfs is niemand van ons hier op voor de kerk blijven staan en heeft de mensen toegeroepen.
'Komt u toch binnen hier wordt Jezus verkondigd'.

Waarom doen we dat niet. Schamen we ons voor de boodschap?
Voor zo'n boodschap en zo'n manier van brengen wel. Daar is Jezus ons te heilig voor. Jezus is geen instant oplossing. Alle verdriet gaat niet over als je Jezus maar in je hart hebt. Ik weet trouwens ook niet of ik alleen Christus zou willen verkondigen. Daar is in het verleden al genoeg eenzijdig schrift gebruik mee ontstaan.
Ik zou wel de weg van Jezus willen verkondigen en als ik daar goed over na denk wordt ik er ook blij van, optimistisch.
Maar hoe doe je dat dan als je niet vooraan in de kerk staat te preken, was de vraag.
Hoe doen we het op school, op ons werk, met onze vrienden en kennissen; Christus bekend maken:
“Dat ik het door mijn daden waar maak aan iedereen. Maak zichtbaar uw genade in mij en om mij heen.”
Zongen we.
Dat is denk ik ook het antwoord.
Mensen mogen het wel weten…. Maar ik ga het ze niet ongevraagd verkondigen.
Wij komen uit een generatie waarbij het niet gewoon was dat je over geloven praatte.
Ik ken carpoolers die al 2 jaar iedere dag samen reden wisten niet dat ze bij dezelfde kerk hoorden (weliswaar in een andere plaats) totdat er een kind gedoopt werd...
Maar er mag tegenwoordig ook weer over gepraat worden hoor ik van jonge mensen.

Bij de avonden over geloofsopvoeding zeggen mensen: Met onze vrienden praten we er eindeloos veel over

maar wat vertel je nu aan je kind. Ook daar geldt: als je er niet over kan praten

dan laat je het zien door je daden, zoals Jezus ook deed, door je keuzen die je maakt.

 

Toch doe je het Paulus niet zomaar na. Zeker niet met het laatste deel van onze schriftlezing.

Als hij zegt dat hij niet weet of hij moet kiezen om met Christus samen te zijn en zijn aardse tent op te breken

(trouwens een mooie beeldspraak voor een tenten maker). Opbreken en bij Christus zijn is het beste.

Maar bij jullie zijn en samen delen van vreugde en verdriet

van de verhalen en liederen is ook nog zo nodig.

Het is ook een houding van iemand die oud is en een vol leven heeft gehad.

We hoeven gelukkig ook niet allemaal zo te zijn. Dat waren we als die sekten in Amerika die massaal zelfmoord pleegden.

Want opbreken en met Christus samen zijn is verreweg het beste. Nee je mag van Paulus ook leren dat het fijn is om samen gemeente te zijn en samen te delen van de goede boodschap.Dat kun je doen met kennis en ervaring. om te onderscheiden waarop het aankomt. Niet alleen verstandelijk ook emotioneel.

Kennis en ervaring .

Verstand en beleving om te onderscheid waar het op aan komt.

Paulus zegt het zo

En dit bid ik

opdat jullie liefde al maar meer zal toenemen

in kennis en alle ervaring

om te onderscheiden waarop het aankomt;

opdat jullie zuiver en onberispelijk zullen zijn

op de dag van Christus

vol van de vrucht van de gerechtigheid

die bestaat door Jezus Christus

tot eer en lof van God.

 

Mogen wij zo gemeente zijn vol van de vrucht van de gerechtigheid. Die we kunnen ontdekken bij Jezus,

de bron van de gerechtigheid en waarbij we dankbaar en blij van kunnen blijven zingen

ook al grijnst de ongerechtigheid ons dagelijks toe vanaf het beeldscherm en de voorpagina's van de kranten. 

Soms groeit er iets van liefde en gemeenschap tussen de mensen en dat is geen mensenwerk. Goddank!

Amen