De Ontmoeting

Met de symbolische bloemschikking zijn we nu bij Pasen aangekomen.
De weg door de woestijn is nu bijna teneinde.
Het volk verlaat Egypte maar komt voor een muur van water te staan.
Ze kunnen niet voor of achteruit.
Dan wordt de ontferming van de Eeuwige zichtbaar in de staf die Mozes over de Schelfzee uitstrekt. Het water trekt zich terug, en er ontstaat een begaanbare weg door de zee. Er komt ruimte voor een nieuwe toekomst.
In de schikking zien we dat de paarse lap stof vervangen is door
een witte lap stof.
Wit is de kleur voor Pasen.
De weg is nu in twee stukken gescheurd. Het verbeeld de weg die is ontstaan door het scheiden van het water.
De weg die uitloopt op opstanding, bevrijding en nieuw leven.
Met de staf midden in de witte bloemen en met de tamboerijn
waarmee Mirjam danste en zong
is het nu feest, het feest van het leven.

De weg was lang om een uitweg te vinden
die bevrijdde van onrecht, onderdrukking,
dood en verderf.
Steeds opnieuw kiezen wat leven schenkt
mensen toekomst geeft, en de schepping
een duurzaam bestaan.

Uittocht vieren en blijven gedenken door het breken en delen
van het brood, zingen en spreken woorden van hoop
en bevrijding.
Levende help ons op te staan met ogen voor nieuw leven
en de hand aan de ploeg.

Vandaag is het Palmpasen. In de symbolische bloemschikking gaat het over de tiende plaag.
De dood van de eerstgeborene van farao en van alle eerstgeborenen van de Egyptenaren. Farao wordt in zijn hart getroffen door de dood van zijn eerstgeborene. Nu is er geen toekomst meer voor het onrechtvaardige systeem van farao en Egypte.
Dit hebben wij in de schikking zo uitgebeeld.
De staf van Mozes is een stukje verder op de weg naar Pasen.
De staf is op een rode lap geplaatst.
De kleur rood verwijst naar de liefde, het hart , maar ook naar het lijden, het bloed. De groene takken om en bij de staf verwijzen naar palmpasen.
Dan de stok van de farao: die is in twee stukken gebroken. Farao is nu zelf een gebroken mens.

De toekomst in geding
gebroken
weet hebben
van lijden,
van angst,
geen uitweg zien.

Bevrijd ons uit de nacht
van dood en verdriet
Richt ons voeten
naar verlossing
en bevrijding
van alles wat doodt en beknelt.
Open onze ogen
Open onze ziel
voor het geheim van levenskracht
verscholen in het groen,
in alles dat uitloopt
in het licht van Pasen.

Het is vandaag de 5e zondag in de veertig dagentijd en het gaat nog steeds over de plagen die God over het volk van Egypte liet komen. Donder, hagel en vuur zijn tekenen van Gods aanwezigheid. Door dit natuurgeweld wordt een deel van de oogst vernield.
U ziet hier weer de staf van Mozes, want in Exodus 9:23 staat geschreven dat Mozes zijn staf naar de hemel hief, en toen liet de Heer het donderen en hagelen. Het geknakte graan is het beeld van de vernielde oogst. De scherpe stenen in de schaal staan voor de hagel waardoor de oogst is mislukt. Graan is de grondstof voor brood, het basis voedsel in de tijd van de Bijbel. Geen graan betekent hongersnood. En nog is de Farao niet gebroken.
Hongeren naar gerechtigheid,
naar nieuwe ruimte om te groeien
en brood te worden voor anderen.
Niet uitstellen maar doen
de hand aan de ploeg
en werken aan een beter klimaat
in deze geschonden wereld.

Schenk ons het voedsel voor lijf en ziel
om te kiezen voor duurzaamheid
van Uw schepping.
Vernietiging herstellen, uitputting voorkomen
en het zonlicht van Uw Eeuwigheid,
als duurzame bron van energie benutten.

Op deze vierde zondag in de veertigdagentijd gaat het in de symbolische bloemschikking over de staf van Mozes en Aaron en over de stok van de Farao.
Het is de een tegenover de ander. Een machtstrijd, of inzicht hoe te leven, Oog hebben voor een ander en voor het leefmilieu? Aaron weet er mee om te gaan. Dan slaat Aaron in de eerste plaag met de staf op het water van de Nijl. Dat water verandert in bloed. De boodschap is: Farao je hebt de Levensbron vervuild, daar is geen leven in mogelijk. In deze eerste plaag vindt Farao de herdersstaf van rechtvaardig leiderschap tegenover zich.

In de schikking zien we dat de liturgische kleur voor de vierde zondag roze is. Het licht van Pasen breekt door en maakt het paars roze. De staf van Mozes en Aaron en de stok van Farao staan schuin en kruisen elkaar als degens. Rond de staf is klimop verwerkt als verwijzing naar het verbond met God. De stok van de Farao is kaal.
De schaal met rood water verwijst naar de eerste plaag dat water in bloed verandert.
Je uitsloven om het recht te laten zegevieren.
Als woorden niet overtuigen, moeten we dan grijpen naar geweld? Heeft een weg naar leven te maken met vernietiging van leven? Vervuil je water zodat vissen sterven,
of laat je water wijn worden?

Kom in ons midden:
Geest van opstandigheid
om mee te werken aan alles wat leven bevordert
wat toekomst heeft.

Geest van opstandigheid,
Leer ons geloven in alles wat verzoening brengt,
en de wereld verbetert vanuit liefde in verbondenheid.
Kom in ons midden

Vandaag, de derde zondag in de Veertigdagentijd gaat het in de bloemschikking over opstaan voor vrede.
God geeft Mozes hoop en herinnert aan zijn verbond met Abraham, Isaak en Jacob.
Hij herhaalt de belofte dat hij het volk zal bevrijden en hen thuis zal brengen. Als Mozes de boodschap overbrengt aan zijn volk, is het volk zo moedeloos, dat zij zich afkeren van Mozes. Midden in deze puinhoop roept God Mozes en Aaron op om de staf van leiderschap op te nemen en farao te vragen de Israëlieten uit zijn land te laten vertrekken.

De staf is nu weer een stukje verplaatst op de weg. Er is klimop langs de staf gewikkeld als een teken van trouw, zoekend naar licht in donkere tijden. Rondom de staf ligt een puinhoop, In en uit de puinhoop richt de staf zich op. In verbondenheid met de Ander op weg gaan, luisteren naar zijn woord dat uitzicht biedt. Stil worden, met stomheid geslagen, door het onrecht, machtsmisbruik, en geweld
en de puinhoop voor je ogen.

Geef ons woorden om te zoeken naar dialoog,
schenk ons durf om het stilzwijgen te doorbreken.
Reik ons de hand van de ander
om samen te werken aan vrede.

Mozes krijgt een waarschuwing van God om zich niet aan de macht te vergrijpen. Mozes moet er zijn voor zijn kind en voor zijn volk. Dan ontmoet Mozes zijn broer Aaron bij de berg van God. Samen gaan zij op weg naar Egypte verbonden door de bloedband en hun uitverkiezing, Mozes en Aaron gaan het volk vertellen dat God oog heeft voor hun ellende en hen gaat verlossen van het lijden. Mozes en Aaron moeten een uitweg vinden om het volk te bevrijden.
Er staan nu 2 staven op de weg door de woestijn. De staf van Mozes en de staf van Aaron. Met rood lint zijn ze verbonden. De kleur rood staat voor bloed maar ook voor leven. Mozes en Aaron worden verbonden met elkaar, niet alleen door hun bloedband maar ook door hun zelfde opdracht. Tussen de staven zijn ranken klimop gewikkeld. Klimop zoekt het licht en is altijd groen, de kleur van leven, van zomer en winter. 
Op zoek gaan naar je naasten:
een kind,vrouw, broer: bloedverwanten maar ook naar naasten die geen uitweg zien. Bij de berg kom je de Ander tegen
en komt een ander je tegemoet. Samen ga je verder, samen ben je sterker. Samen zoek je een uitweg
en volg je de weg van het hart.

Schenk ons een brandend hart
vol ontferming
dat leidt naar de naaste