tekst Cherubijnen

jubileum han dijk

Op zondag 7 oktober 2012 is het 25-jarig ambtsjubileum van dominee Han Dijk gevierd. Het was deze zondag ook  'Israelzondag' , en de viering stond naast dit jubileum dan ook in het teken van de band tussen "kerk en Israel".

Het thema van de dienst is "Wie oren om te horen heeft".

In de toelichting bij de liturgie staat dat Han Dijk, als het over zijn predikantschap gaat, het belangrijk vindt om te proberen te denken vanuit de Joodse wortels van het Christendom.
En daarnaast aandacht wil hebben voor en denken wil vanuit de kwetsbaren in de samenleving.   
De bijbellezing is uit Deuteronomium 8, het gedeelte dat in de synagoge wordt gelezen bij de viering van het Loofhuttenfeest. Het feest van het gedenken van de moeizame tocht door de woestijn op weg naar het beloofde land. De evangelielezing is uit Marcus 12 en gaat over het grote gebod.
Het zijn deze onderwerpen die ook terugkeren in de verschillende liederen en zo met elkaar de rode draad vormen van deze dienst.

De dienst begint met een bemoediging.
De gemeente zingt in wisselzang met de cantorij:
Waar komt mijn hulp vandaan? Van U, o Heer.
Waar komt mijn toekomst en mijn vrede vandaan? Bij U, o Heer.
De kinderen van de kindernevendienst doen een beetje geheimzinnig.
Han vertelt hen het verhaal van de loofhut, maar hij weet niet wat ze beneden gaan doen.
Na de eerste lezing richt Han het woord tot de aanwezigen als 'gelovigen van allerlei soort' en vertelt dat hij inclusief wil denken. Dat houdt in dat alle mensen kinderen van God zijn en dat er geen onderscheid is, waarin wij de gelovigen zijn en de anderen de ongelovigen, de heidenen.
Er bestaat niet een christelijke benadering van de problemen of de vreugden van ons. We zijn gewone kerkgangers, gewone buurtgenoten.
In de lezing gaat het over de toespraak die Mozes houdt voordat het joodse volk het beloofde land intrekt, samengevat in de tien woorden.
Niet zozeer een wet, als een uitgestoken vinger die zegt waar je je aan moet houden, 'anders krijg je straf', maar meer als een afspraak die echt Leven mogelijk maakt.
Centrale vraag in deze toespraak is: bewaken jullie Gods geboden of niet? Het gaat om woorden waarin communicatie belangrijk is.
Het gaat over jij en ik. Communicatie die in daden zichtbaar wordt. Woorden willen daden zijn. En niet zoals bv. in de politiek soms het geval is, dat woorden doekjes zijn om te verhullen dat het over rauwe bezuinigingen gaat.
Mozes roept het volk op te gedenken hoe die Ene, hun God, hen geleid heeft, al die jaren in de woestijn. Toen Han die woorden las stelde hij zichzelf ook die vraag.
Welke weg ben ik als predikant gegaan? Vaak was dat als een weg door de woestijn met de nodige krommingen.
Soms ook liepen wegen dood.
Maar dan was daar ook ineens weer nieuw enthousiasme.
He, gelukkig, ik kan weer verdergaan. 
Zoals in dat lied:
Zeg nooit: 'onze wereld is gebroken en de mens tot vrijheid niet in staat'.
Zeg nooit: 'niemand kan op vrede hopen, alles gaat nu eenmaal als het gaat'.
Wees waakzaam, anders vergeten we die Ene, onze God. En net zoals wij ergens bij willen horen, wil die Ene, onze God, bij ons horen. Ook al weten we niet hoe we ons die Ene moeten voorstellen.
Als Naam, leerde ik op de opleiding, als wonderlijke werkelijkheid.
Lija Hirsch zingt daarvan, in het jiddisch.
Wat zal gebeuren als we vergeten dat er een weg ten leven is?
Een weg ten leven zoals dat zo mooi wordt beschreven in het lied 'de steppe zal bloeien, de steppe zal lachen en juichen'.
Maar waar halen we de kracht vandaan om daarin te geloven?
Zo makkelijk is het allemaal niet...
Door Hem niet te vergeten en ook de mensen die onze solidariteit nodig hebben niet te vergeten.
Vergeten we Hem, en dat wil zeggen, vergeten we onze kwetsbare naaste, dan gaat het met de wereld bergafwaarts.
De evangelielezing uit Marcus 12 laat zien hoe joods Jezus was. Op de vraag wat het belangrijkste gebod is uit de thora is het goede antwoord vanJezus: Heb de Here uw God lief uit heel je hart, je verstand en je kracht. En heb uw naaste lief als uzelf. Dat is de kern waar alles om draait. Meer zou er eigenlijk niet in de bijbel hoeven staan. Woorden in de zin van daden!
Dan gebruikt Han Dijk deze zondag om iets te zeggen waar mensen in de kerk soms een beetje bang voor zijn. Woorden die gaan over hoe het er in de wereld aan toegaat. "en u weet dat ook wel van mij. Ik geloof niet dat het kapitalisme waarin we gevangen zitten het laatste woord heeft; maar, dat zal mede van ons afhangen, die weet hebben van een God die altijd wegleidt uit verdrukking en slavernij!"
Tenslotte: we vieren vandaag het joodse loofhuttenfeest mee. De loofhut met de opening naar boven, alsof we worden teruggezet in de woestijntijd. Het kan ons helpen om de omzwervingen van vandaag te doorzien als iets van onderweg zijn, onderweg naar het beloofde land. Land van melk en honing, land van vrede en gerechtigheid, van sjaloom. Veroorzaakt door een woord dat deze wereld omgekeerd wil. Amen.
Van de kinderen krijgt Han een zelfgemaakt 'vriendenboekje' en namens de wijkgemeente het boek 'Adres onbekend'.

Charlotte Venema houdt namens het stedelijke kerkbestuur een toespraak.
Han heeft altijd een kritische, hij zou zelf zeggen 'gepaste' afstand gehouden tot het stedelijke bestuur. Maar zij is blij dat Han haar onlangs in een ontmoeting toevertrouwde dat het, wat hem betreft, de laatste tijd de goede kant opgaat met het stedelijke.
Dominee in deeltijd. Geuzenveld-Slotermeer en Deventer. Dat houdt je fris! Schrijven, preken, onderzoeken, leren, een rode draad. Ja behoorlijk rood is je kijk op de maatschappij daarbij!
En wat de kerk daarin kan betekenen of liever moet betekenen.
Ze noemt ook de grote betrokkenheid van Han bij het kerk- en buurtwerk en de aandacht voor mensen aan de rafelrand van de maatschappij.
Charlotte herkent iets van de friese wortels van Han uit de tijd van de gebouwencommissie en ook nu weer. Je gaat graag je eigen weg en bent gesteld op je onafhankelijkheid.
Namens het hele kerkbestuur van harte gefeliciteerd met dit zilveren ambtsjubileum. Veel heil en zegen.  

To van Kempen spreekt Han toe namens de werkgroep Kerk & Israel.
Ze bedankt Han voor zijn jarenlange inzet voor de werkgroep en noemt de verschillende mensen op die in de loop der jaren mee hebben gedaan met de werkgroep. Han was goed in het activeren van de verschillende medewerkers met als hoogtepunten de steeds terugkerende vieringen van Israelzondag in oktober met de gesprekken na afloop. Zo herinnert ze aan die keer dat er een jiddisch koor had gezongen dat na afloop in de benedenzaal een maaltijd kreeg aangeboden. Ze waren heel enthousiast toen bleek dat het om koshere broodjes ging en dat er zo rekening met hen was gehouden. Han dank je wel voor je leiding!

Daan Schut spreekt Han toe namens de kerkenraad. Hij begint met het kadootje: een bon, bedoeld om de middelen aan te schaffen die tegenwoordig nodig zijn om alle woorden op te slaan.
In de preek hebben we al kunnen horen dat je (toch) in dezelfde traditie staat als Abraham Kuyper.
Die bestreed het liberalisme terwijl jij het neo-liberalisme bestrijdt.
Daan wil de band tussen predikant en gemeente niet vergelijken met een huwelijk maar er is wel sprake van twee partijen.
En Daan feliciteert dan ook niet alleen Han maar ook de wijkgemeente van  De Ontmoeting. Daarbij merkt hij wel op dat niet alleen het zijn van een predikant een pittige taak is, maar dat ook het hebben van een predikant een pittige taak is.
"We hebben aan elkaar mogen bouwen, we hebben van elkaar geleerd. We, als gemeente, hebben naar de verkondiging en het vermaan mogen luisteren en we mogen proberen daar naar te leven".

En toen was het tijd voor een drankje met iets lekkers erbij!
Kees Gooris