tekst Cherubijnen

praatjes vullen geen gaatjes (2)

Kerst en armoedebestrijding
Bij wijze van Kerstboodschap dit jaar een verslaglegging van een conferentie over armoedebestrijding die in deze Adventstijd plaatsvond in onze directe woon- en leefomgeving. Aandacht voor mensen die juist ook in de koude en donkere tijd van het jaar het niet eenvoudig hebben hoeft verder nauwelijks te worden verhelderd als thema voor een Kerstnummer. Daarom ga ik er verder niet op in. Hieronder het artikel dat ook aan de WESTERPOST is aangeboden..

Op woensdag 1 december j.l. is tijdens een hartverwarmende tweede werkconferentie over armoedebestrijding het Fonds Acute Nood (FAN) gepresenteerd. De eerste werkconferentie organiseerde intercultureel buurtproject ‘Laat het van twee kanten komen' vorig jaar juni. Daaruit is het FAN nu voortgekomen als een van de mogelijke, toegankelijke en concrete gaatjesvullers in moeilijke tijden.

's Middags spraken 35 mensen uit vrijwilligersorganisaties en uit hulpverlenende en voorzieningenverstrekkende instellingen met elkaar over de gaten die ze zagen en over aanzetten om die gaten te vullen. De avond werd ingeluid door een door meer dan 80 mensen bezochte avondmaaltijd die maar niet wilde eindigen. Mensen warmden zich in de warme ruimte van het Leger des Heils aan elkaar. Ze zochten steun bij elkaar. Buiten was het ijzig koud. In de harten van de mensen was te voelen dat er juist nu iets diende te worden gedaan om de kou in al te veel huishoudens wat uit de lucht te halen. 'S Avonds werd allereerst in aanwezigheid van Sinterklaas en Zwarte Piet het Fonds gepresenteerd. Daarna bepaalde Mirjam Pool, schrijfster van het boek ‘Alle dagen schuld', de aanwezigen bij de vragen van mensen in nood. Ze deed dat indringend. Stadsdeelwethouder Jesse Bos moest de stilte die er in haar was gegroeid door dit verhaal zien te doorbreken en in gaan op wat de middag had opgeleverd.

Scharnier
Gastvoorzitter en moderator Prem Radhakishun zorgde er op zijn geheel eigen manier voor de dreigende gezapigheid in het gesprek stevig te doorbreken. ‘Waar ik nou zo kwaad over word is dat hulpverleners en voorzieningen verstrekkende ambtenaren maar niet daadwerkelijk iets voor elkaar krijgen'. Wat ongenuanceerd wellicht, maar het leverde op dat Jesse Bos een enkele toezegging deed die het proces van de noodzakelijke gesprekken kan versterken. ‘Armoedebestrijding is ingewikkeld, omdat armoede ingewikkeld is. Om verder te komen moeten we intensief samen werken en naar elkaar luisteren. Ook het stadsdeel.'
De scharniervraag van de middag: 'wie van de professionele hulpverleners wil samen met iemand uit de vrijwilligersorganisaties een voortgaand gesprek voorbereiden, zodat de vanmiddag aangereikte punten kunnen worden uitgewerkt?'. De sociaal raadsman die de vrijwilligers van de Voedselbox helpt met professionele ondersteuning steekt vrij snel zijn vinger op. Iemand begint te applaudisseren. Niemand volgt. Er is nog wat: een andere professionele hulpverlener, het hoofd van de schuldhulpverlening, tekent bezwaar aan. ‘Ik wil wel, maar kan het binnen mijn werkuren niet inpassen'.
Deze scharniervraag denderde door de avond heen en kwam middels de inbraak van Radhakishun weer in volle scherpte op tafel. De toezegging van Jesse Bos dat ook zij wil meepraten en meedenken en vindt dat er een platform van samenwerking moet komen leidde na afloop bij de aarzelende schuldhulpverleenster tot de uitspraak: ‘nu kan ook ik dus meedoen aan het overleg, want mijn wethouder en werkgeefster maakt dat nu mogelijk. Misschien moet er door ons inderdaad anders gewerkt worden'.

De ondoorzichtigheid voorbij
Deze scharniervraag raakt aan een aantal zaken waar het tijdens dit congres in feite om draaide. Mensen kunnen door uiteenlopende omstandigheden in een situatie geraken waar de bodem van het bestaansminimum bereikt wordt. Dit kan zijn door plotselinge veranderingen in het leven (scheiding, overlijden van partner, ontslag), maar ook doordat de stadsvernieuwing tot ongeplande nieuwe uitgaven lijdt of omdat er meer moet worden betaald voor thuiszorg en andere gezondheidszorg. Problemen kunnen zich bij mensen opstapelen. Maar hoe dan ook: ermee te koop lopen doen mensen niet gauw. Op tijd oplossingen zoeken die er misschien wel degelijk nog zijn gebeurt niet vanwege ondoorzichtigheid van hulpverlening en voorzieningen verstrekking. Mensen kunnen zich schamen voor hun situatie en het er maar niet over hebben. Dit type problemen zijn vooral op tafel geweest. Concrete aanzetten tot verdere oplossing worden uitgewerkt. Centraal punt hierbij is hoe mensen bereikt worden en hoe bereiken mensen hulp en voorzieningen die meer of minder structureel helpen.
Het FAN brengt om te beginnen vrijwilligersorganisaties bij elkaar: de Brug (multiculturele huiskamer), STIMULANS (kerk-en buurtwerk), Voedselbox, St. AFAK, Wijkdiaconie van de Ontmoeting, Leger des Heils, RK Parochie het Nieuwe Verbond. Samen zo'n fonds runnen is samen verantwoordelijkheid dragen. Dit verband kan middels de aanspreekpersonen voor het Fonds helpen om mensen bij voorzieningen te brengen en zo voorzieningen beter toegankelijk te maken. Hulpverleners en voorzieningenverstrekkers moeten meer naar buiten treden, naar de mensen om wie het gaat toe komen. Om dit allemaal te stimuleren is een goede verstandhouding noodzakelijk tussen degenen in de buurt die zich met deze vragen bezighouden. Daar wil het FAN, daar wil ‘Laat het van twee kanten komen' aan werken.

Han Dijk.